Polimetakrylimid porowaty (PMI) jest spolimeryzowanym materiałem piankowym o izotropowej, całkowicie zamkniętej strukturze komórkowej, równomiernym rozkładzie wielkości porów, niskiej gęstości, doskonałej stabilności wymiarowej i właściwościach mechanicznych, a jednocześnie charakteryzuje się wysoką temperaturą ugięcia pod wpływem ciepła. Jednocześnie pianka PMI jest łatwa w obróbce, ognioodporna, nietoksyczna i odporna na niskie stężenia roztworów kwasów nieorganicznych. Te doskonałe właściwości sprawiają, że pianka PMI jest powszechnie stosowana w konstrukcjach warstwowych z materiałów kompozytowych, powszechnie spotykanych w lotnictwie, radarach, pojazdach szybkobieżnych, sprzęcie sportowym i innych dziedzinach. Chociaż zaproponowano to już w 1961 roku, nadal istnieje niewiele badań dotyczących przewodności cieplnej pianki PMI. Z jednej strony, ponieważ przygotowanie pianki jest skomplikowane, w Chinach nie ma dojrzałej i doskonałej metody przygotowania. Z drugiej strony większość obecnych metod pomiaru przewodności cieplnej, takich jak metoda błysku laserowego, metoda gorącego drutu itp., nie nadaje się do materiałów porowatych, a także ogranicza badania przewodności cieplnej pianki PMI. Odpowiednią metodą badania przewodności cieplnej porowatego polimetakryloimidu jest metoda przepływomierza ciepła, miernik przewodności cieplnej HFM 436.

Zgodnie z wynikami pomiarów przewodność cieplna gęstej pianki PMI jest wyższa w zakresie od temperatury pokojowej do 100°C, a przewodność cieplna pianki PMI o tej samej gęstości wzrasta liniowo wraz ze wzrostem temperatury. Ze względu na dużą średnicę porów próbki, wymiana ciepła fazy stałej, fazy gazowej i promieniowania w materiale wzrasta wraz z temperaturą, co prowadzi do liniowego wzrostu efektywnego przewodnictwa cieplnego pianki PMI wraz ze wzrostem temperatury. Ponadto, ze względu na duży rozmiar porów, wymiana ciepła w fazie gazowej i wymiana ciepła przez promieniowanie są niezależne od gęstości. Efektywna przewodność cieplna materiału jest zatem proporcjonalna do zawartości fazy stałej, co prowadzi do wzrostu efektywnej przewodności cieplnej próbki wraz ze wzrostem gęstości.